LOSERS

[Eusk.]
Imanol eta Sara adinean aurrera doaz -ia berrogei-, eta gizakiok tenore horretara ailegatuta, gizarteak markatutako baldintzetatik ez dute bat bera ere betetzen: Umerik ez, bikoterik ere ez eta diruz urri, etxebizitza bat erosteko aukerarik gabe... Horregatik, euren buruak galtzailetzat dituzte. Eta aldatzeko esperantza handirik gabe, ia-ia etsiak jota, pozik bizitzeko merezimendurik izango ez balute bezala.
Bizipozak, ordea, ez du mugarik eta areago, ez du zer ikusirik ondasun materialekin edo gizarteak markatzen dituen usadio eta arauen menpe bizitzearekin. Gu geu gara gure bizitzak nolakoa beharko duen erabaki behar dugunak. Geure beldur eta mugak gainditzeko gai izanez gero behintzat.
Imanolek eta Sarak bakarti bizitzeari utzi nahi diote Goibel antza bizi dira, baina pozik bizi nahi dute
Lortuko al dute...

[Cast.]
Manuel y Sandra rondan los cuarenta y no tienen nada de lo que la sociedad supone que
deberían de tener a esta edad. Ni hijos, ni pareja, ni dinero, ni casa… Es por eso que se
consideran a ellos mismos como unos perdedores. Piensan que no podrán salir adelante,
que ellos no merecen ser felices. Pero se equivocan. Porque todo el mundo tiene derecho
a la felicidad, y porque ser feliz no depende de los bienes materiales o de lo que
determinen las modas, depende de nosotros mismos. De superar nuestros miedos y
nuestras limitaciones.
Manuel y Sandra están solos, pero quieren dejar de estarlo. Son infelices, pero quieren
dejar de serlo.
A ver cómo lo consiguen…