Dos amigas. Tan amigas que son hermanas. Solo una sombra sobre su amistad: “Mientras que una crecía confiada, mimada por la vida y sonriente, la otra se sentía desgraciada…” El espectáculo es una reflexión lúdica y “jonda” sobre la suerte y la culpa. Una tragedia atravesada de punta a punta por la carcajada. Porque sabemos que en toda historia terrible hay una paradoja que puede llevar a la comedia; y en todo arranque de humor hay siempre un fondo trágico.
Bi lagun. Hain dira lagunak, ezen ahizpak baitira. Beren adiskidetasunari buruzko itzal bat baino ez: “Batek bizitzarengan konfiaturik bere burua mimatu eta irribarretsu sentitzen duen bitartean, besteak zorigaiztoko sentitzen du bere burua…” Ikuskizuna zorteari eta erruari buruzko hausnarketa ludiko eta “jondoa” da. Barre-algarak puntatik puntara zeharkatzen duen tragedia. Izan ere, badakigu istorio tragiko guztietan dagoela komediara eraman gaitzakeen paradoxa bat; eta umorezko abioan beti dagoela funts tragikoa.
